Ontdek je ware zelf

met magische zelfhulptools.

Waarom zijn wij hier op aarde? wat is er mis met het systeem?

20 februari 2017 • Blog

We zijn op deze aarde gekomen om te ervaren en te her-ont-dekken wie we werkelijk zijn. Dát is mijn Missie! Wie je bent heeft niet te maken met je naam, of waar je geboren bent, maar alles met je ware zelf en waar je naartoe wilt. Welke boodschap heb jij voor de wereld? Waarom kan deze wereld niet zonder jou? 

Mijn antwoord: Mijn boodschap aan de wereld is dat het leven zoveel meer is dan werken om te leven (materieel). De diepgang, de liefde, plezier, levensgeluk en voldoening die haalt uit het leven van je missie is zo intens veel groter dan het leven van je leven. Je maakt van een platte cirkel een driedimensionale merkaba, doordat je spirit toevoegt.

We zijn in de twee dimensionale wereld opgevoed. Leren hoe we van A naar B komen. Hoe je doelen stelt en er hard voor werkt om ze te halen. Dat is ook waar, in een twee dimensionale realiteit. Maar wat gebeurt er als er opeens een dimensie bij komt? een 3de, 4de of 5de dimensie. Kunnen we dan nog wel volstaan me onze A-B theorie, of krijgen we dan een C2 toevoeging bij het leven dat we kenden voordien?

Einstein was een genie, maar ook iemand die in het twee dimensionale schoolsysteem helemaal niet kon meekomen en zelfs van school werd weggestuurd. Een geluk voor hem en later bleek ook voor ons. Want zo kon hij al zijn tijd besteden aan o.a. de relativiteitstheorie, die hem beroemd maakte en waar we nog steeds veel van leren.

Wij zijn het systeem

Dat brengt me bij de vraag: wat doen wij met onze eigen gaven als wij ons door een systeem laten vertellen hoe capabel we zijn? Wij zíjn het systeem! Het systeem wordt door ons gecreerd. Dus er zou nooit meer iemand buiten kunnen vallen. Het zou slechts een signaal kunnen zijn dat het systeem weer aan vernieuwing toe is (of dat er opnieuw een genie is opgestaan). Volgens mij is slechts 40% van de kinderen geschikt voor het huidige schoolsysteem. waardoor er in de afgelopen jaren vele andersoortige schoolsystemen zijn bij gekomen. Democratisch, Antroposofisch vrije school, Montesori, Dalton, Speciaal onderwijs, etc. Een gezonde beweging om de diversiteit aan kinderen te kunnen opvangen.

Zijn ze dan nu allemaal beter op hun plek? Valt er niemand meer buiten de boot? Of is er door de clustering van alle ervaringen op verschillende scholen een andere roep hoorbaar geworden? Wil het kind niet meer als groep, maar als individu behandeld worden? Ja, zeggen veel psychologen, pedagogen en onderwijskundigen. Het kind wil erkend worden voor wie hij is. Maar doen we dat werkelijk als we ze allen als individu bestempelen? Is dat de juiste boodschap om onze kinderen mee te geven?

“Jij bent bijzonder” is de booschap die kinderen nu veelal meekrijgen of ‘jij bent anders’ (in veel diagnostiek). Hun persoonlijke kwaliteiten worden in kaart gebracht en vervolgens worden deze kinderen hiermee geidentificeerd. Zo krijgen ze een – naar mijn mening beperkt – idee van wie ze zijn. Het kind van Nu IS zijn talent of zijn zwakte.

In een twee dimensionale wereld is dit het verhaal;

  • goed in sport;
  • zwak in taal;
  • zwak sociaal;
  • goed in z’n vak.

En zo categoriseren we er met z’n allen op los. Niemand hoort meer ergens bij, want ze zijn allemaal uitzonderlijk.

Wauw!

Wat een wereld!

Een wereld waarin iedereen op z’n eilandje goed is in wat hij het beste kan. En z’n zijnskwaliteiten dan? Iemand z’n sociale vaardigheden, empathie of persoonlijkheid? Niet meer belangrijk? Ja, maar alleen als hij er de beste in is…. (zucht)

Treurig vooruitzicht

Ik vind deze tendens een treurige uitkomst hebben. Want we worden allemaal gewezen op ons uniek zijn, maar missen de verbinding met het geheel, met de ander. Pas als iemand ziet hoe bijzonder ze zijn, voelen ze weer verbinding (liefde), want dat is hoe ze dat hebben meegekregen van thuis. Alhoewel alle ouders, met de beste bedoelingen hebben gedaan wat ze konden. Ze wilden hun kinderen de wereld geven. Maar wat geven we als mensheid door aan de wereld? Is er nog wel verbinding met de aarde? Of is die niet bijzonder genoeg meer? Blinkt de aarde niet ergens in uit? Kan ze nog wel blijven functioneren binnen ons huidige systeem, of sturen we haar naar huis?

Ik weet zeker dat onze aarde het wel overleeft, net als Einstein z’n werk voortleeft. Maar mogen wij toestaan dat ‘de moeder aller moeders’ buitenspel wordt gezet? Is het geen tijd om van ons wereldbeeld, dat de aarde plat is (twee dimensionaal) een driedimensionale aarde te maken, waarin we erkennen dat we met veel meer te maken hebben dan het blote oog kan waarnemen.

Wat gebeurt er als we de ware aard van de aarde weer erkennen? Zijn we dan opeens weer allemaal speciaal, gewoon omdat we mens zijn op deze mooie aarde. Is het vanuit driedimensionaal perspectief van belang wie de snelste, slimste of beste is, of gaat het er gewoon om welke voetstap je nalaat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *